1 Miljoen mensen

1 Miljoen Mensen

“Op dit moment zitten er in Nederland zo’n 1 miljoen potentiële scenarioschrijvers, filmmakers, acteurs en  cameramensen thuis, op kantoor of in de schoolbanken, zonder dat zij dit weten!?”

Dat klinkt al veel hoopvoller dan de wetenschap dat meer dan 1 miljoen mensen zich ongewenst zéér eenzaam voelen en langzaam afglijden in een sociaal isolement.

Elk mens heeft verhalen te vertellen en zou die het liefst willen delen, of zelfs willen vormgeven. Delen geeft hoop, steun, begrip, verlichting en kracht om weer op te staan. En dat geeft de mens weer zijn of haar fantasie en dromen terug.

Maar helaas is er in onze snelle digitale tijd niet voor iedereen een luisterend oor, tijd en aandacht. En zo gebeurt het dat mensen steeds eenzamer raken, zichzelf dus ongezien langzaam terugtrekken uit de maatschappij en uiteindelijk in een sociaal isolement terecht komen. Elk mens is waardevol, vol verhalen en passie en soms moet je het geduld hebben en de tijd nemen om zo het vertrouwen te winnen om dit naar boven te mogen halen.

Overigens spreken wij niet graag over eenzamen of kwetsbare individuen, maar, zoals u misschien al las, liever over Future Talents.

Zij dragen bij aan nieuwe films, waar iedereen naar eigen kunnen en verantwoordelijkheid zijn/haar talent kan gebruiken, van het eerste idee tot de uiteindelijke première, vóór de camera, op de vloer óf achter de schermen.

Werk ont-zorgt!

Alle onderzoeken geven het zelfde beeld: Eenzaamheid kost geld! Mensen in armoede en/of eenzaamheid die vaak afhankelijk zijn van een Wwb-uitkering, nemen ook vaak de verkeerde beslissingen waardoor ze steeds verder in de armoede en een sociaal isolement terecht komen.

Mensen die afhankelijk zijn van een uitkering komen vaker bij de dokter, consumeren meer zorg en medicijnen en komen vaker in aanraking met justitie, de GGZ, etc.

Er zijn velen goedbedoelde subsidies, maar de echte oplossing is maatschappelijke en culturele participatie binnen de samenleving, oftewel gezien en erkend worden en niet alleen vanuit de ‘hulpverlening’, maar juist ook vanuit de maatschappij zelf, de burgers onder elkaar. We kunnen onze monden vol hebben over ‘Kansen creëren’, ‘Diversiteit / Inclusiviteit’ en ‘Sociale Impact’, maar als we alleen maar ‘leuke dingen’ voor deze mensen organiseren, dan is het slechts een afleiding van de dagelijkse ellende waar daarna weer naar terug keren. Dat moet dus anders!

Wij zijn geen hulpverleners, maar filmmakers en tegelijkertijd betrokken burgers. Wij hebben ‘Inclusiviteit’ hoog in het vaandel en willen daar nu ook, naast de sociaal geëngageerde thema’s van onze films, letterlijk werk van maken. Wij willen met Fabuch Social Cinema werken aan sociale en culturele participatie en educatie, wat deze mensen uiteindelijk leidt naar nieuwe betaalde banen, eventueel met loonkosten subsidie, of full-time vrijwilligerswerk zonder sollicitatieplicht, maar met behoudt van uitkering.

Ook Professor Dr. Roland Blonk, die een Leerstoel Arbeidsdeskundigheid bekleedt aan de Tilburg University, trekt in zijn onderzoeken naar en over zorgconsumptie de zelfde conclusie: ‘Werk ont-zorgt!’.